บทละครเรื่อง รามเกียรติ์ ตอนทศกัณฐ์ล้ม
บทละครเรื่อง รามเกียรติ์ ตอนทศกัณฐ์ล้ม
    46/49 <<กลับหน้า 45
ไปหน้า47>>
 
บัดนั้น หนุมานผู้มีอัชฌาสัย
เห็นองค์พระตรีภูวไนย หลงไปด้วยรูปทศกัณฐ์
แต่ชักแสงศรขึ้นพาดสาย น้าวหน่วงมุ่งหมายแล้วไม่ลั่น
ให้แค้นใจดั่งใครมาฟาดฟัน บังคมคัลแล้วทูลกิจจา
เหตุไฉนพระองค์ทรงฤทธิ์ มาหลงพิศดูรูปยักษา
ผิดกับที่ทรงพระจินดา หมายมาจะล้างไพรี
อันคำบูราณกล่าวไว้ อย่าให้หลงกลทั้งสี่
คือรูปรสวาจาพาที ดุริยางคดนตรีนี้ห้ามนัก
พระองค์ก็ทรงปรีชาชาญ อันโอฬารเลิศล้ำไตรจักร
ฤามางงหลงด้วยรูปยักษ์ แต่ตั้งพักตร์พิศเพ่งไม่วางตา
อันตัวข้าบาทนี้เห็นผิด จะเหมือนครั้งอินทรชิตยักษา
พากันหลงรูปมารยา จนเสียกลอสุราสาธารณ์
พระองค์จงแผลงพรหมาสตร์ ไปพิฆาตให้ม้วยสังขาร
ก็จะเสร็จเสี้ยนศึกที่ปราบมาร ผ่านฟ้าจงได้ปรานี ฯ
ฯ 14 คำ ฯ